Ik zal me voorstellen: ik ben Machelle en ik ben 50 jaar. Zeven jaar lang leefde ik in een relatie waarin huiselijk geweld, intimidatie en controle een grote rol speelden. Nadat ik de relatie had beëindigd, deed mijn ex een poging tot femicide. Terwijl hij vastzat, moest ik vanuit jeugdzorg meewerken aan een omgangsregeling voor ons kind, voor wanneer zijn vader vrij zou komen.

Ik probeerde die omgang zo veilig mogelijk te laten verlopen. Maar na zijn vrijlating bleef hij mij bedreigen en onder druk zetten. Hij wilde ons kind steeds vaker zien en ik was gewend geraakt om te doen wat hij wilde, uit angst dat de situatie anders zou escaleren. Met hulp van mensen om mij heen bleef ik van alles regelen, maar het was nooit goed genoeg.

Op een dag ging het bijna mis met mijn zoontje. Ik kon de situatie op dat moment sussen en vluchtte daarna met mijn kinderen. We verbleven vier maanden onder code rood in een opvanghuis. Vervolgens moesten we op verzoek van een heel team politie, zijn reclassering jeugdzorg en blijfgroep elders in Nederland anoniem wonen.

Ook na de relatie was het niet voorbij. Ik kreeg te maken met onder meer Veilig Thuis, de Raad voor de Kinderbescherming en het rechtssysteem. Beslissingen die bedoeld waren om verder te komen, voelden voor mij en mijn kinderen soms juist als een stap terug naar onveiligheid. Vaak hoorde ik hoe belangrijk het was dat mijn zoon zijn vader zou leren kennen. Dat belang begreep ik, als zijn vader een veilige ouder zou zijn. Maar zonder bewijs dat hij was veranderd, en ondanks zorgen die er over hem waren, raakte ik verwikkeld in procedures die telkens opnieuw begonnen.

Uiteindelijk kwam er met hulp van een goede advocaat en in hoger beroep erkenning voor wat ik al die tijd probeerde duidelijk te maken. Zijn vader had geen feitelijk bewijs van verandering laten zien. Ik zag juist nog steeds patronen terug. Hij presenteerde zichzelf als slachtoffer en legde de verantwoordelijkheid bij mij, de reclassering en anderen, maar niet bij zichzelf. Dat was één van de patronen die lange tijd onvoldoende werden gezien. Ik weet uit eigen ervaring hoe ingewikkeld het is om je verhaal duidelijk te maken wanneer je midden in een web van instanties zit.

In totaal heb ik ongeveer elf jaar in de overlevingsstand gestaan. Met therapie, ondersteuning en veel werk aan mezelf, ook aan ervaringen uit mijn jeugd, vond ik langzaam weer rust. Inmiddels leef ik niet meer vanuit angst. Als ik toen had geweten wat ik nu weet, had ik misschien eerder stappen kunnen zetten om uit die overlevingsstand te komen. Ook op dat vlak wil ik graag iets voor anderen betekenen. Als ik iemand weer zie lachen en langzaam zie opbloeien, weet ik waarom ik dit werk doe.

Al anderhalf jaar ondersteun ik mensen op vrijwillige basis, naast mijn werk. Ik ben meegegaan naar gesprekken en heb online aangesloten bij gesprekken met onder meer de Raad voor de Kinderbescherming, jeugdzorg en jeugdconsulenten. Op zulke momenten kan ik meeluisteren, helpen om de patronen te benoemen en welke ervaringen achter iemands emoties schuilgaan. Door mijn eigen ervaringen herken ik vaak snel patronen die voor iemand midden in de situatie moeilijk te zien zijn. Mensen die ik heb ondersteund, vertellen me dat die herkenning en het samen krijgen van overzicht hen helpt. Hun reacties hebben me aangemoedigd om dit werk verder op te bouwen en mijn ondersteuning nu ook zelf aan te bieden, zodat ik er meer tijd voor kan vrijmaken.

Ik kan je situatie niet in één keer oplossen en neem je zaak niet over. Wat ik wel kan doen, is naast je staan, samen orde scheppen om dossier op te bouwen waar patronen duidelijk worden en ik kan je helpen om je aandacht weer terug te brengen naar jezelf. Zodat er stap voor stap meer ruimte komt voor rust, voor jouw grenzen en voor het leven dat jij wilt leiden.